Για πολλούς, το κυριότερο σημείο εστίασης κατά την αγορά ενός μεταχειρισμένου είναι τα χιλιόμετρα. Όσο λιγότερα, τόσο το καλύτερο. Συνθήκη, ωστόσο, που όπως πολλά πράγματα στα αυτοκίνητα «δεύτερης χείρας», έχει δυο αναγνώσεις. Ο αριθμός των χιλιομέτρων ναι μεν είναι σημαντικός παράγοντας για την κατάσταση ενός οχήματος, αλλά το ίδιο ισχύει για τον τρόπο που έχουν γίνει. Το «πώς», δηλαδή, όχι μόνο το «πόσα». Κι εδώ τα λάστιχα μπορούν να μας πουν πολλά.
Άλλο ένα αυτοκίνητο να έχει κάνει 300.000 χλμ. στην εθνική, άλλο 200.000 χλμ. στην πόλη κι άλλο 150.000 χλμ. στους κόφτες. Η δυσκολία, βέβαια, έγκειται στα «αποδεικτικά στοιχεία». Κανείς δεν πρόκειται να πει πως «έσκιζε» το αυτοκίνητό του, ενόσω επιχειρεί να το πουλήσει. Και το θέμα είναι πως η κακομεταχείριση δεν φαίνεται στο βιβλίο σέρβις. Τα διαστήματα μπορεί να τηρούνται κανονικότατα, παρουσιάζοντας ένα πλήρως ενημερωμένο ιστορικό. Το πώς έχει οδηγηθεί το αυτοκίνητο, όμως, δεν φαίνεται. Για αυτό έρχεται ο «μαύρος χρυσός» των τετράτροχων, να μας ανοίξει τα μάτια. Ένα από τα πρώτα σημεία που αξίζει να ελεγχθούν είναι η διαφορά φθοράς ανάμεσα στους δύο άξονες. Σε ένα δυνατό μπροστοκίνητο, για παράδειγμα, τα εμπρός ελαστικά μπορεί να έχουν καταπονηθεί περισσότερο από τα πίσω λόγω δυνατών επιταχύνσεων και σπιναρισμάτων. Αντίστοιχα σε ένα πισωκίνητο , η αυξημένη φθορά των αντίστοιχων ελαστικών μπορεί να συνδέεται με burn outs ή ντριφταρίσματα.
Σε αυτοκίνητα με αυξημένες επιδόσεις, μια τέτοια εικόνα μπορεί να είναι αποτέλεσμα πιο σκληρής χρήσης, ειδικά αν συνοδεύεται από άλλες ενδείξεις. Δεν αποτελεί, ωστόσο, από μόνη της απόδειξη κακομεταχείρισης, αφού παίζουν ρόλο και η διάταξη μετάδοσης, η ηλικία των ελαστικών, η πίεση και το αν έχουν γίνει σωστές εναλλαγές θέσεων. Αξίζει να εξεταστεί και η εξωτερική πλευρά του πέλματος. Έντονη φθορά στους εξωτερικούς ώμους μπορεί να υποδηλώνει συχνή οδήγηση με υψηλά πλευρικά φορτία, όπως συμβαίνει σε γρήγορες στροφές. Από την άλλη, μπορεί να σχετίζεται με λανθασμένη πίεση ή με προβληματική γεωμετρία της ανάρτησης. Γι’ αυτό χρειάζεται έλεγχος και στα υπόλοιπα σημεία του αυτοκινήτου, αντί να βγαίνουν βιαστικά συμπεράσματα. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζονται οι τοπικές παραμορφώσεις στο πέλμα. Αν ένα ελαστικό έχει ένα συγκεκριμένο σημείο που είναι αισθητά πιο λείο ή φαγωμένο από την υπόλοιπη επιφάνειά του, μπορεί να έχει δημιουργηθεί από μπλοκάρισμα τροχών σε φρενάρισμα ή από παρατεταμένη χρήση του χειρόφρενου σε φουρκέτες και κλειστές στροφές.
Για όσους ανησυχούν πως το υποψήφιο αυτοκίνητο έχει βιώσει ταλαιπωρία εντός αστικών τειχών, αρκεί να ρίξουν μια ματιά στο προφίλ των ελαστικών. Γρατζουνιές, σημάδια και λοιπές «ζωγραφιές» στα πλαϊνά, υποδηλώνουν επαφές με πεζοδρόμια κατά το παρκάρισμα (αυτό φαίνεται κι από τις ζάντες). Ανομοιογενής φθορά μεταξύ των ελαστικών του ίδιου άξονα δείχνουν αμέλεια στην ευθυγράμμιση και τη ζυγοστάθμιση, ενώ οι ρωγμές στο πέλμα κρύβουν διττή σημασία: είτε τα λάστιχα είναι πολύ παλιά, είτε το αυτοκίνητο είχε μείνει πολύ καιρό αχρησιμοποίητο, είτε οδηγούταν σε συνθήκες εκτός προδιαγραφών των ελαστικών (χειμερινά σε κανονικές θερμοκρασίες, για παράδειγμα). Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για ανησυχητικό φαινόμενο και φανερώνει βαθμιαία κατάρρευση των υλικών στο εσωτερικό του ελαστικού. Παρόλα αυτά, αναφορικά με το αυτοκίνητο, ενδέχεται απλά να κρύβει μεγάλη αχρησία. Όποια κι αν είναι η πηγή του προβλήματος, το μόνο σίγουρο είναι πως τα λάστιχα θέλουν αντικατάσταση επί τόπου.
