Τα σύγχρονα αυτοκίνητα φέρουν πλέον πάρα πολλά ραντάρ, αισθητήρες, κάμερες και ένα σωρό ηλεκτρονικά συστήματα, τα οποία διαβάζουν και αναλύουν ασταμάτητα διάφορα δεδομένα του οχήματος και γύρω από αυτό. Από τις οθόνες αφής που έχουν οδηγήσει στην εξαφάνιση πολλών και βασικών φυσικών χειριστηρίων, μέχρι κι έναν… πατροπαράδοτο δείκτη που ήταν δεδομένο ότι θα υπάρχει σε κάθε κινητήρα εσωτερικής καύσης.
Από τα απλούστερα εξαρτήματα ενός μηχανικού συνόλου βενζίνης ή πετρελαίου για παράδειγμα, το οποίο για δεκαετίες ήταν απαραίτητο να γνωρίζει ο οδηγός πού βρίσκεται κάτω από το καπό, έχει αρχίσει σιγά-σιγά και περνάει στο παρελθόν. Ο κλασικός δείκτης στάθμης λαδιού κινητήρα αντικαθίσταται όλο και περισσότερο από ψηφιακούς αισθητήρες. Πρόκειται μια αλλαγή που εγείρει πολλά ερωτήματα σχετικά με την ασφάλεια, τις συνήθειες των οδηγών και τη συντήρηση του οχήματος. Ο «παραδοσιακός» μεταλλικός δείκτης στάθμης λαδιού που αποτελούσε αναπόσπαστο στοιχείο κάθε αυτοκινήτου με θερμικό κινητήρα, εξαφανίζεται σταδιακά στα νεότερα μοντέλα. Σήμερα, αντικαθίσταται όλο και συχνότερα από ένα ηλεκτρονικό σύστημα, το οποίο μετρά την ποσότητα του λαδιού μέσω ενός αισθητήρα που βρίσκεται στο κάρτερ και προβάλλει τη σχετική ένδειξη είτε στην οθόνη του πίνακα οργάνων, είτε στην οθόνη του συστήματος πολυμέσων.
Μια απλή ένδειξη γίνεται πολυσύνθετη
Ένας από τους βασικούς ελέγχους που πρέπει να κάνει ο οδηγός σε κάθε αυτοκίνητο (εκτός βεβαίως αν πρόκειται για ηλεκτρικό), είναι η μέτρηση του λαδιού του κινητήρα. Ο έλεγχος άλλωστε είναι του λεπτού και πολύ απλός. Καταρχήν το όχημα πρέπει να είναι σταθμευμένο σε επίπεδη επιφάνεια και ο κινητήρας να είναι κρύος για να έχει αποστραγγιστεί το λάδι στο κάρτερ. Αφαιρούμε το δείκτη, τον σκουπίζουμε με ένα καθαρό πανί που δεν αφήνει χνούδι και τον επανατοποθετούμε. Κατόπιν τον αφαιρούμε και παρατηρούμε στην άκρη του μεταλλικού δείκτη το λάδι που υπάρχει στις γραμμές ή τις μικρές τρύπες που δείχνουν αν η στάθμη είναι χαμηλή ή κανονική.
Αντί λοιπόν του κλασικού μεταλλικού δείκτη με την πλαστική κίτρινη λαβή, ο οποίος είναι εξαιρετικά φθηνός στην κατασκευή, οι αυτοκινητοβιομηχανίες επενδύουν σε ακριβότερα συστήματα που περιλαμβάνουν αισθητήρες, ηλεκτρικές καλωδιώσεις και λογισμικό. Εκπρόσωποι των αυτοκινητοβιομηχανιών επισημαίνουν ότι οι ψηφιακοί αισθητήρες μειώνουν την πιθανότητα σφάλματος, καθώς το αποτέλεσμα δεν εξαρτάται πλέον από την εμπειρία του οδηγού, την κλίση του εδάφους που βρίσκεται το όχημα ή τη θερμοκρασία του κινητήρα. Στην Stellantis για παράδειγμα, εκτιμούν ότι οι σημερινοί οδηγοί ελέγχουν τη στάθμη του λαδιού με τον παραδοσιακό τρόπο όλο και λιγότερο συχνά. Κάποιοι θα προσθέσουμε, ίσως και ποτέ, μέχρι να ανάψει στον πίνακα οργάνων κάποια προειδοποιητική ένδειξη ότι κάτι δεν πάει καλά.
Οι κατασκευαστές δεν θέλουν οι οδηγοί να «βάζουν χέρι» στον κινητήρα
Ειδικοί εκτιμούν ότι πίσω από την κατάργηση των δεικτών στάθμης του λαδιού κρύβεται η προσπάθεια των κατασκευαστών να αποτρέψουν τους οδηγούς από το να προβαίνουν σε ανεξάρτητες παρεμβάσεις στον κινητήρα. Κάτι το οποίο δεν είναι λάθος από τη μία πλευρά, αφού αν δεν υπάρχουν οι βασικές γνώσεις, τότε υφίσταται ο κίνδυνος να προκαλέσει κανείς άθελά του πρόβλημα. Μπορεί ένας οδηγός να ελέγξει τη στάθμη του λαδιού με το δείκτη μέτρησης, και αφού διαπιστώσει ότι η στάθμη είναι σχετικά χαμηλή να συμπληρώσει λάδι. Κάτι που εγκυμονεί τον κίνδυνο να προσθέσει υπερβολική ποσότητα λαδιού ή λάθος λιπαντικό και να προκαλέσει βλάβη στο μοτέρ. Επιπλέον, οι σύγχρονοι κινητήρες λειτουργούν σε υψηλότερες θερμοκρασίες και παρουσιάζουν πολύ μικρές ανοχές μεταξύ των επιμέρους εξαρτημάτων τους. Επομένως, είναι σημαντικό να χρησιμοποιείται ο κατάλληλος τύπος λαδιού και να καθορίζεται με ακρίβεια η απαιτούμενη ποσότητα.
