Έχετε δει ποτέ ένα αυτοκίνητο με τέσσερις πόρτες, αλλά χωρίς να φαίνονται οι πίσω χειρολαβές. Εκεί δεν σκεφτήκατε «πού είναι, γιατί δεν τις βρίσκω;»; Εκεί είναι, ούτε πρόβλημα τα μάτια έχουν ούτε κάποιος μάγος κάνει κόλπα. Πρόκειται για την πιο κλασική λύση που επιλέγουν οι σχεδιαστές, όταν θέλουν να κάνουν ένα αμάξωμα να δείχνει περισσότερο κουπέ, κρύβοντας παράλληλα και αεροδυναμικά ατού.
Πρώτη διδάξασα δεν ήταν άλλη από την Alfa Romeo 156, η οποία παρουσιάστηκε το 1997 και πραγματικά έκανε τον κόσμο να ψάχνει πώς ανοίγουν οι πίσω πόρτες. Ο Walter de Silva τοποθέτησε χειρολαβές ψηλά, στην περιοχή που ενώνει το πλαίσιο των παραθύρων με την πίσω κολώνα, ενσωματώνοντάς τες ουσιαστικά στο πλαίσιο της κατασκευής. Με αυτό τον τρόπο, το μάτι έβλεπε τις εμπρός χειρολαβές αλλά πίσω, τίποτα. Κατά συνέπεια η αυτόματη αντίδραση, ήταν να νομίζει κάποιος ότι μπροστά του είχε κουπέ αντί για σεντάν. Έπρεπε να κοιτάξεις με προσοχή, να διακρίνεις τους αρμούς του αμαξώματος στην περιοχή της πόρτας, για να καταλάβεις ότι ήταν εκεί – και μετά, φυσικά, να ψάξεις τον τρόπο να την ανοίξεις. Τόσο πετυχημένη ήταν η εφαρμογή της Alfa, την οποία έκτοτε μιμήθηκαν εκατοντάδες μοντέλα.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα σήμερα τα μοντέλα Alfa Romeo Junior, Renault Clio, Dacia Duster, Honda HR-V, Subaru Uncharted, Hyundai Inster, Jeep Avenger, νέο Nissan Micra και το νέο Suzuki e Vitara -μεταξύ άλλων, όπου η κρυφή χειρολαβή των πίσω θυρών χρησιμοποιείται για να ενισχύσει το δυναμισμό του αμαξώματος και να δώσει μια πιο «καθαρή» σιλουέτα. Και μπορεί σε ένα χάτσμπακ ή SUV η συγκεκριμένη προσέγγιση να ακούγεται λίγο αισιόδοξη, όμως οπτικά λειτουργεί: το αυτοκίνητο δείχνει πιο ιδιαίτερο και λιγότερο σαν ένα παραδοσιακό οικογενειακό μοντέλο. Υπάρχει όμως και ένας δεύτερος λόγος που οι κατασκευαστές καταφεύγουν σε αυτή τη λύση: η αεροδυναμική. Μια συμβατική χειρολαβή εξέχει από το αμάξωμα και δημιουργεί μια μικρή διαταραχή στη ροή του αέρα. Αντίθετα, μια χωνευτή ή ενσωματωμένη λύση αφήνει την επιφάνεια πιο ομαλή. Βέβαια, δεν πρέπει να περιμένουμε θαύματα. Μία χειρολαβή από μόνη της δεν πρόκειται να μεταμορφώσει την κατανάλωση ενός αυτοκινήτου. Αποτελεί απλώς ένα μικρό κομμάτι της συνολικής προσπάθειας των μηχανικών να περιορίσουν τις αεροδυναμικές αντιστάσεις.
Στην περίπτωση της Alfa Romeo 156, πάντως, η εμφάνιση ήταν ο βασικός στόχος. Η κρυφή χειρολαβή επέτρεπε στους σχεδιαστές να αφήσουν τις πλευρικές επιφάνειες του αμαξώματος «ανενόχλητες», χωρίς ένα ακόμα στοιχείο να διακόπτει τις γραμμές τους. Συν τη σχεδιαστική ταυτότητα που προσδίδει. Στην πραγματικότητα, όμως, το μεγαλύτερο όφελος είναι ένα: η οπτική ψευδαίσθηση. Το αυτοκίνητο παραμένει τετράθυρο και πρακτικό, αλλά από συγκεκριμένη γωνία μπορεί να θυμίζει δίθυρο κουπέ. Οι σχεδιαστές κερδίζουν έτσι ελευθερία στις αναλογίες και στις πλευρικές γραμμές, χωρίς να χρειάζεται να θυσιάσουν τις πίσω πόρτες.
