Το έχουμε πάθει όλοι, κι όποιος λέει ότι δεν του έχει τύχει, μάλλον ψεύδεται. Μια από τις πιο ύπουλες καταστάσεις που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας οδηγός, είναι να πατήσει καρφί. Κι αυτό για τον απλούστατο λόγο, πως στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν το αντιλαμβάνεται καν. Η αρνητική επίδραση του καρφιού φανερώνεται αργά και σταδιακά. Το φαινομενικά υγιές λάστιχο χάνει σταθερά αέρα, με την πιθανότερη κατάληξη να βρίσκει τον οδηγό αντιμέτωπο με ελαστικό-«πίτα» μια ωραία πρωία, που πάει στο αυτοκίνητο για την δουλειά του.
Ευτυχώς, πολλές από τις εκδόσεις των σύγχρονων αυτοκινήτων διαθέτουν αισθητήρες πίεσης και ειδοποιούν για τυχόν απώλεια, μέσω της ανάλογης ένδειξης στο καντράν. Στη συντριπτική πλειονότητα δε, αναφέρεται και ποιο λάστιχο χάνει. Αφού όλα είναι καλά με τις πιέσεις και κατόπιν εξέτασης, για να βεβαιωθούμε ότι δεν δυσλειτουργεί κάποιος αισθητήρας, ανακαλύπτουμε πρόκα. Τι κάνουμε σε αυτή την περίπτωση; Βασική και αδιαπραγμάτευτη συνθήκη: δεν το απομακρύνουμε! Το καρφί έχει τρυπήσει μεν το ελαστικό, όμως η απώλεια αέρα συμβαίνει με αργό ρυθμό (το λεγόμενο «slow puncture», που λένε και στους αγώνες, αλλά εξαρτάται βέβαια και από το μέγεθος της πρόκας). Το «κεφάλι» -και γενικά, ο ίδιος ο «εισβολέας»- ουσιαστικά κλείνει το σημείο επαφής, κάτι που σημαίνει πως αν αφαιρέσουμε το καρφί, αφήνουμε μια ωραιότατη τρύπα και ανοίγουμε την πόρτα για άμεσο ξεφούσκωμα. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι θα πρέπει να μείνουμε άπραγοι.
Ιδιόχειρα μπαλώματα με τσίχλες, μονωτικές ταινίες, πλαστελίνες κλπ. καταλαβαίνουμε ότι δεν εξυπηρετούν σε τίποτα. Η ενδεδειγμένη λύση, είναι το βουλκανιζατέρ. Και εκεί, ωστόσο, θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και σχολαστικοί. Συνήθως, οι τρύπες από καρφιά είναι μικρές και επιδιορθώνονται με κορδόνι (ή «μακαρόνι», όπως είναι η άλλη του ονομασία). Υπάρχει και το εσωτερικό μπάλωμα (μανσόν), ενώ στις βαριές περιπτώσεις επιστρατεύεται το «μανιτάρι». Ουσιαστικά πρόκειται για ένα συνδυασμό κορδονιού και μπαλώματος, στο οποίο η κόλλα διεισδύει το εσωτερικό της τρύπας και σφραγίζει ακόμα πιο αποτελεσματικά το κενό. Αν η ζημιά είναι μεγάλη, τότε πρέπει να αλλαχτεί το ελαστικό, ενώ τα run flat δεν επισκευάζονται.
Φυσικά, όλα τα ανωτέρω βρίσκουν εφαρμογή αν προλάβουμε και διαγνώσουμε την κατάσταση νωρίς. Αν πάμε στο αυτοκίνητο και απλά βρούμε το λάστιχο «πίτα», τρεις επιλογές έχουμε: είτε το αλλάζουμε επιτόπου μόνοι μας, είτε φωνάζουμε οδική βοήθεια, είτε -στη λύση που αυτονόητα συστήνεται λιγότερο για λόγους ασφαλείας- ανάβουμε αλάρμ, κατευθυνόμαστε στο πλησιέστερο βενζινάδικο (κι όταν λέμε «πλησιέστερο», μιλάμε στη χειρότερη 1 χιλιόμετρο απόσταση), φουσκώνουμε το πληγωμένο ελαστικό και πηγαίνουμε «κουτσαίνοντας» μέχρι το βουλκανιζατέρ, εννοείται εφόσον και αυτό είναι κοντά.
