Υπάρχουν αυτοκίνητα που ξεχωρίζουν από τον κινητήρα τους, άλλα από τις επιδόσεις τους και κάποια που δεν χρειάζονται καν να πάρουν μπροστά για να καταλάβεις τι είναι. Αρκεί να ανοίξει η πόρτα τους. Οι πόρτες που σηκώνονται προς τα πάνω έχουν γίνει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά της Lamborghini, όμως η ιστορία πίσω από αυτή την ιδιαίτερη σχεδίαση έχει περισσότερο ενδιαφέρον απ’ όσο θα περίμενε κανείς.
Η αρχή έγινε με την Countach, η οποία παρουσιάστηκε ως πρωτότυπο το 1971 και πέρασε στην παραγωγή το 1974. Το εντυπωσιακό αυτό χαρακτηριστικό δεν ήταν απλώς μια σχεδιαστική υπερβολή του Marcello Gandini, ο οποίος σχεδίασε το αυτοκίνητο για την Bertone. Οι κατακόρυφα ανοιγόμενες πόρτες είχαν και πρακτικό λόγο ύπαρξης, κάτι που σήμερα μπορεί να περνά εύκολα απαρατήρητο πίσω από το θεαματικό τους άνοιγμα. Η Countach είχε ένα σημαντικό μειονέκτημα: η ορατότητα προς τα πίσω ήταν εξαιρετικά περιορισμένη. Το πολύ χαμηλό αμάξωμα, η σχεδίαση της ουράς και οι μεγάλες κολόνες δεν βοηθούσαν καθόλου τον οδηγό όταν ήθελε να κινηθεί με την όπισθεν. Εδώ ακριβώς έμπαιναν στο παιχνίδι οι πόρτες.
Όταν άνοιγαν προς τα πάνω, ο οδηγός μπορούσε να γείρει το πάνω μέρος του σώματός του προς τα έξω, βλέποντας καλύτερα την περιοχή πίσω και δίπλα από το αυτοκίνητο. Η ίδια λύση βοηθούσε και σε έναν ακόμη πονοκέφαλο: το παρκάρισμα σε στενούς χώρους. Αντί να χαροπαλεύει ο οδηγός να βγει από ένα τόσο χαμηλό αμάξωμα, έχοντας το νου του και στο να μην κάνει ζημιά στην πόρτα, το άνοιγμα προς τα πάνω του έλυνε τα χέρια. Με άλλα λόγια, κάτι που σήμερα θεωρούμε απόλυτα συνδεδεμένο με την εικόνα και το lifestyle της Lamborghini είχε αρχικά και μια πολύ συγκεκριμένη πρακτική χρησιμότητα. Η Lamborghini, φυσικά, δεν άφησε την ιδέα να μείνει στην Countach. Οι πόρτες τύπου «ψαλίδι» έγιναν μέρος του DNA των V12 μοντέλων της μάρκας και πέρασαν στην Diablo, τη Murciélago, τη Reventón, τη Centenario και στη συνέχεια στην οικογένεια της Aventador. Κάπως έτσι, μια λύση που ξεκίνησε από ένα πρόβλημα εργονομίας και ορατότητας εξελίχθηκε σε ένα από τα ισχυρότερα σχεδιαστικά σύμβολα ολόκληρης της αυτοκινητοβιομηχανίας.
Γιατί δεν τις έχουν όλα τα μοντέλα;
Εδώ βρίσκεται μία ακόμη ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια. Οι πόρτες αυτές δεν είναι απλώς ένας διαφορετικός τρόπος να ανοίγει μια συμβατική πόρτα. Απαιτούν διαφορετική κινηματική και ιδιαίτερη κατασκευή, ενώ το χαμηλό αμάξωμα μιας Lamborghini είναι ιδανικό για να αναδειχθεί η συγκεκριμένη λύση. Γι’ αυτό και η παράδοση συνδέθηκε κυρίως με τις χαμηλές, εξωτικές V12 Lamborghini. Δεν ήταν απαραίτητο να χρησιμοποιηθεί σε κάθε μοντέλο της εταιρείας. Αντίθετα, η επιλεκτική χρήση της έκανε το χαρακτηριστικό ακόμη πιο ξεχωριστό. Huracan και Temerario, βέβαια, είναι και αυτές χαμηλές, μοιάζοντας αρκετά με τις μεγαλύτερες Aventador και Revuelto. Δεν είναι Urus, ας πούμε, που εκεί αυτονόητα δεν έχει καμία χρησιμότητα ένας τέτοιου είδους πόρτας. Υπάρχει, όμως, κάτι άλλο, εξίσου σημαντικό για το στάτους της εταιρίας: η κληρονομιά.
Ένα χαρακτηριστικό που εξελίχθηκε σε κειμήλιο
Η Countach ήταν αυτή που έβαλε τις βάσεις. Η Diablo έχτισε πάνω σε αυτές, η Murcielago συνέχισε, Aventador και Revuelto εξέλιξαν τη συνταγή, όλες με V12 κινητήρα στο κέντρο τους. Μόνο οι ναυαρχίδες της Sant’Agata έχουν το προνόμιο των κάθετα ανοιγόμενων θυρών, τιμώντας την παράδοση που ξεκίνησε 55 χρόνια πριν η Countach. Δεν τις χρειάζονται πρακτικά πλέον, αφού υπάρχουν κάμερες οπισθοπορείας και δεκάδες αισθητήρες (αν και στο παρκάρισμα εξακολουθούν να είναι πρακτικές, αρκεί να μην είναι χαμηλοτάβανος ο χώρος), αλλά ίσως τις έχουν πιο πολύ ανάγκη από ποτέ σε θέμα χαρακτήρα.
Αυτό είναι και το πιο εντυπωσιακό που κατόρθωσαν οι Ιταλοί: να μετατρέψουν μια τεχνική λύση σε πολιτισμικό σύμβολο. Σήμερα, όταν κάποιος βλέπει μια πόρτα να σηκώνεται κατακόρυφα, οπουδήποτε, σε ένα βενζινάδικο, έξω από ένα εστιατόριο, παντού, αμέσως ξέρει ότι μπροστά του έχει μια Lamborghini. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Η Countach ήταν το πρώτο αυτοκίνητο παραγωγής με τέτοιου τύπου πόρτες και από τότε η λύση έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας των V12 μοντέλων της Sant’Agata.
