Οι εκπομπές CO2 έχουν φτάσει σε σημείο να αποτελούν προτεραιότητα, ακόμα και για κατασκευαστές επιπέδου Lamborghini. Είτε φτιάχνεις hypercars πλέον, είτε μικρά οικογενειακά, το περιβαλλοντικό αποτύπωμα έχει εξίσου μεγάλη σημασία. Κάπως έτσι βλέπουμε plug-in υβριδικές Lambo και Ferrari, έρχονται και οι ηλεκτρικές (από το Μαρανέλο τουλάχιστον, η Sant’Agata ακόμα κρατάει αποστάσεις). Οι Γερμανοί, ωστόσο, δεν συγκινούνται ιδιαίτερα και εξαπολύουν μύδρους κατά του τρόπου που πλασάρουν οι Ιταλοί τα προϊόντα τους.
Η περιβαλλοντική οργάνωση Deutsche Umwelthilfe (κάτι σαν γερμανική Greenpeace) εξέδωσε αιχμηρή ανακοίνωση και παράλληλα έδωσε ένα από τα βραβεία Goldener Geier στη Lamborghini, που μεταφράζεται σε «Χρυσό Αρπακτικό». Σε ακόμα πιο ελεύθερη μετάφραση, θα μπορούσαμε να το θέσουμε ως «Καλύτερη Κοροϊδία». Ποιο είναι το πρόβλημα των Γερμανών με τη Lamborghini; Ότι χρησιμοποιούν την ενσυναίσθηση για το περιβάλλον ως μέσο προβολής, ενώ στην πραγματικότητα δεν ισχύει. Ότι δηλαδή προσφέρουν PHEV αυτοκίνητα, που θεωρητικά εκπέμπουν ελάχιστα CO2 αλλά στην πράξη, φτάνουν να ξεπερνούν τα 300 γρ./χλμ. «Τα βενζινοφάγα supercars ξαφνικά εμφανίζονται ως οι καλύτεροι φίλοι του περιβάλλοντος, επειδή είναι plug-in υβριδικά. Καταπράσινα στα χαρτιά και τα τεχνικά χαρακτηριστικά, αλλά δηλητηριώδη στο δρόμο. Η πραγματικότητα και το μάρκετινγκ απέχουν πολύ», αναφέρει χαρακτηριστικά η καυστική ανακοίνωση του DUH. Έχει καθόλου δίκιο, όμως; Τόσο ακριβώς: καθόλου.
Οι κατασκευαστές απλά κάνουν ό,τι τους ζητηθεί από τους νομοθέτες. Τους λένε να μειώσουν τις συνολικές εκπομπές CO2; Παρουσιάζουν PHEV ή αμιγώς EV μοντέλα για να συμμορφωθούν. Αν η plug-in υβριδική τεχνολογία από τα θεμέλιά της λειτουργεί κατά τέτοιο τρόπο, ώστε τα τεχνικά χαρακτηριστικά στα χαρτιά δεν αποκρίνονται στο πώς αποδίδει στην πραγματικότητα, αυτό είναι άλλο θέμα. Τη δουλειά της, όμως, την κάνει: χαμηλώνει τους μέσους όρους εκπομπών, επιτρέποντας παράλληλα στα τμήματα μάρκετινγκ να κάνουν το παιχνίδι τους διαφημιστικά. Όλα τα άλλα, όπως έλεγε και μια ψυχή πριν πολλά χρόνια, «να ‘χαμε να λέγαμε και να ‘χαμε να πούμε»…
