Τα τελευταία χρόνια οι αυτοκινητοβιομηχανίες έχουν γεμίσει τα νέα μοντέλα με διάφορα σχεδιαστικά τρικ. Ψεύτικοι αεραγωγοί, διακοσμητικές εισαγωγές αέρα, ακόμα και τεχνητός ήχος κινητήρα από τα ηχεία έχουν γίνει πλέον συνηθισμένο φαινόμενο. Ανάμεσα σε όλα αυτά, υπάρχει ένα στοιχείο που προκαλεί συχνά συζητήσεις, έχοντας ξεκινήσει την όλη μόδα της «πλαστογραφίας»: οι ψεύτικες εξατμίσεις, ή ορθότερα οι ψεύτικες απολήξεις της εξάτμισης. Αν και πολλοί πιστεύουν ότι υπάρχουν αποκλειστικά για λόγους εμφάνισης, στην πραγματικότητα εξυπηρετούν και αρκετούς λειτουργικούς σκοπούς.
Ο βασικότερος λόγος είναι το χαμηλότερο κόστος παραγωγής. Στα περισσότερα σύγχρονα αυτοκίνητα η πραγματική εξάτμιση καταλήγει χαμηλά, κρυμμένη πίσω από τον πίσω προφυλακτήρα. Με αυτόν τον τρόπο οι κατασκευαστές μπορούν να χρησιμοποιούν την ίδια διάταξη σε διαφορετικές εκδόσεις ενός μοντέλου, ανεξάρτητα από τον κινητήρα ή το επίπεδο εξοπλισμού. Το μόνο που αλλάζει είναι το διακοσμητικό πλαίσιο στον προφυλακτήρα, περιορίζοντας σημαντικά το κόστος εξέλιξης και παραγωγής. Εξίσου σημαντική είναι και η σχεδιαστική ελευθερία. Οι σχεδιαστές δεν δεσμεύονται πλέον από τη θέση της πραγματικής εξάτμισης και μπορούν να τοποθετήσουν τις απολήξεις εκεί όπου εξυπηρετούν καλύτερα την αισθητική του αυτοκινήτου. Έτσι προκύπτουν πιο συμμετρικά και επιβλητικά πίσω μέρη, ειδικά στα SUV και στα premium μοντέλα, όπου οι μεγάλες χρωμιωμένες απολήξεις αποτελούν πλέον βασικό στοιχείο της εικόνας τους.
Υπάρχει όμως και πρακτική διάσταση. Οι πραγματικές απολήξεις αναπτύσσουν πολύ υψηλές θερμοκρασίες και με τον καιρό καλύπτονται από αιθάλη, ιδιαίτερα στους βενζινοκινητήρες άμεσου ψεκασμού και στους πετρελαιοκινητήρες. Κρύβοντάς τες κάτω από το αμάξωμα, οι κατασκευαστές προστατεύουν καλύτερα τον προφυλακτήρα από τη θερμότητα, ενώ παράλληλα διατηρούν καθαρότερο το πίσω μέρος του αυτοκινήτου. Η λύση αυτή διευκολύνει και την ίδια την παραγωγή. Η πραγματική εξάτμιση δεν χρειάζεται να ευθυγραμμίζεται με απόλυτη ακρίβεια με τα ανοίγματα του προφυλακτήρα, κάτι που απλοποιεί τη συναρμολόγηση και μειώνει τις απαιτούμενες ανοχές κατά την κατασκευή.
Βέβαια, η επιλογή αυτή δεν άρεσε ποτέ στους πιο παραδοσιακούς φίλους της αυτοκίνησης. Για πολλούς, ένα σπορ αυτοκίνητο (πολύ περισσότερο ένα supercar, σαν τη Mercedes-AMG GT παρακάτω) με ψεύτικες απολήξεις εξάτμισης χάνει μέρος της αυθεντικότητάς του, αφού η εμφάνιση δεν συμβαδίζει με τη μηχανολογική πραγματικότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετές εταιρείες έχουν δεχθεί έντονη κριτική τα τελευταία χρόνια για αυτή την πρακτική. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Audi, η οποία ανακοίνωσε πρόσφατα ότι εγκαταλείπει σταδιακά τις ψεύτικες απολήξεις στα νέα της μοντέλα με κινητήρες εσωτερικής καύσης. Η γερμανική εταιρεία παραδέχθηκε ουσιαστικά ότι οι πελάτες της προτιμούν να βλέπουν την πραγματική εξάτμιση, ακόμη κι αν αυτή δεν είναι τόσο εντυπωσιακή αισθητικά.
Τελικά, οι ψεύτικες εξατμίσεις δεν αποτελούν απλώς ένα σχεδιαστικό τέχνασμα. Είναι το αποτέλεσμα της προσπάθειας των κατασκευαστών να μειώσουν το κόστος, να απλοποιήσουν την παραγωγή και να δημιουργήσουν πιο εντυπωσιακά σχέδια στο πίσω μέρος των αυτοκινήτων. Το αν αυτή η λύση είναι επιτυχημένη ή όχι, παραμένει θέμα γούστου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι φίλοι της παραδοσιακής αυτοκίνησης εξακολουθούν να προτιμούν μια πραγματική απόληξη εξάτμισης αντί για ένα καλοσχεδιασμένο… διακοσμητικό.
