Τα χαρακτηριστικά ριγωτά πίσω φανάρια αποτελούσαν για δεκαετίες σήμα κατατεθέν των Mercedes. Από τις θρυλικές W114 και W123 μέχρι τις νεότερες E-Class και S-Class των τελών της δεκαετίας του ’90 (σε διαφορετική και λιγότερο έντονη παραλλαγή), δύσκολα μπορούσε κανείς να μπερδέψει μια Mercedes με οποιοδήποτε άλλο αυτοκίνητο. Ένα ιδίωμα αντίστοιχο των «νεφρών» της BMW, κατά κάποιον τρόπο, όμως πολύ πιο ψαγμένο και ουσιαστικό. Οι περισσότεροι πίστευαν ότι επρόκειτο απλώς για μια σχεδιαστική υπογραφή της γερμανικής μάρκας. Στην πραγματικότητα, όμως, οι χαρακτηριστικές ραβδώσεις δημιουργήθηκαν για έναν πολύ πιο σημαντικό λόγο: την οδική ασφάλεια.
Η Mercedes υιοθέτησε τη συγκεκριμένη σχεδίαση στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν πολλά ευρωπαϊκά οδικά δίκτυα παρέμεναν χωμάτινα ή γεμάτα λάσπη και σκόνη. Οι μηχανικοί της διαπίστωσαν ότι τα συμβατικά λεία φανάρια καλύπτονταν γρήγορα από βρωμιά, μειώνοντας σημαντικά την ορατότητά τους. Η λύση ήταν τόσο απλή όσο και έξυπνη. Η επιφάνεια των πίσω φαναριών απέκτησε βαθιές οριζόντιες ραβδώσεις, ώστε η λάσπη, η σκόνη, το νερό και το χιόνι να συγκεντρώνονται στα αυλάκια ανάμεσά τους. Έτσι, οι προεξέχουσες επιφάνειες παρέμεναν πολύ πιο καθαρές, επιτρέποντας στο φως των από τους λαμπτήρες των πορείας και φρένων να παραμένει ευδιάκριτο ακόμη και όταν το αυτοκίνητο ήταν ιδιαίτερα λερωμένο. Το όφελος δεν σταματούσε εκεί. Επειδή το κρύσταλλο δεν ήταν λείο, οι ραβδώσεις λειτουργούσαν σαν μικρά πρίσματα, διαχέοντας το φως προς περισσότερες κατευθύνσεις.
Με αυτόν τον τρόπο, τα πίσω φώτα γίνονταν πιο εύκολα ορατά όχι μόνο από τα οχήματα που ακολουθούσαν ακριβώς πίσω, αλλά και από εκείνα που πλησίαζαν υπό γωνία, βελτιώνοντας συνολικά την αντιληπτικότητα του αυτοκινήτου. Παράλληλα, η ιδιαίτερη αυτή σχεδίαση έκανε πιο ευδιάκριτο και το πίσω μέρος του αυτοκινήτου όταν το έβλεπε κανείς από το πλάι, κάτι που επίσης συνέβαλε στην παθητική ασφάλεια, ιδιαίτερα τη νύχτα ή σε συνθήκες χαμηλής ορατότητας.
Τα χαρακτηριστικά αυτά φανάρια παρέμειναν στη γκάμα της Mercedes για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, εξελισσόμενα σχεδιαστικά αλλά χωρίς να χάνουν τη βασική τους φιλοσοφία. Η σταδιακή εξαφάνισή τους δεν οφείλεται μόνο στην αλλαγή της σχεδιαστικής ταυτότητας της μάρκας, αλλά και στην εξέλιξη της τεχνολογίας φωτισμού. Με την καθιέρωση των LED, τα φωτιστικά σώματα απέκτησαν πολύ μεγαλύτερη ένταση, καλύτερη διάχυση φωτός και διαφορετική εσωτερική αρχιτεκτονική, καθιστώντας περιττές τις έξυπνες αυτές ραβδώσεις. Σήμερα αποτελούν ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σχεδιαστικά στοιχεία στην ιστορία της Mercedes και μια χαρακτηριστική υπενθύμιση ότι κάποτε ακόμη και μια λεπτομέρεια στο πίσω φανάρι σχεδιαζόταν πρώτα για να σώσει ζωές και μετά για να εντυπωσιάσει.
