Όποιος παρατηρήσει ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο θα διαπιστώσει ότι τα περισσότερα δεν διαθέτουν τη μεγάλη μάσκα που χαρακτηρίζει τα μοντέλα με κινητήρα εσωτερικής καύσης. Πολλοί θεωρούν ότι αυτό συμβαίνει επειδή οι ηλεκτροκινητήρες δεν χρειάζονται ψύξη. Η πραγματικότητα, όμως, είναι αρκετά πιο σύνθετη, καθώς οι μπαταρίες, οι ηλεκτροκινητήρες και τα ηλεκτρονικά ισχύος εξακολουθούν να απαιτούν αποτελεσματική διαχείριση της θερμοκρασίας τους – απλά, με διαφορετικό τρόπο από τα θερμικά σύνολα.
Η μάσκα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της σχεδίασης κάθε αυτοκινήτου. Και όχι για αισθητικούς λόγους. Ένας κινητήρας εσωτερικής καύσης λειτουργεί με τέσσερις βασικές φάσεις (εισαγωγή, συμπίεση, καύση και εξαγωγή). Χωρίς εισαγωγή αέρα, δεν έχουμε τα υπόλοιπα. Και όταν τα έχουμε, κατά την καύση παράγονται τεράστιες ποσότητες θερμότητας. Μόνο ένα μέρος της χημικής ενέργειας του καυσίμου μετατρέπεται σε κίνηση, ενώ το υπόλοιπο χάνεται κυρίως με τη μορφή θερμότητας. Αν αυτή δεν απομακρυνθεί, οι θερμοκρασίες μπορούν να ξεπεράσουν τα όρια αντοχής των μετάλλων και των λιπαντικών, οδηγώντας σε υπερθέρμανση και σοβαρές βλάβες. Εκεί ακριβώς έρχεται ο ρόλος της μάσκας. Ο αέρας εισέρχεται από τα ανοίγματα του εμπρός μέρους, περνά μέσα από το ψυγείο, όπου ψύχει το αντιψυκτικό υγρό που κυκλοφορεί γύρω από τον κινητήρα, ενώ ταυτόχρονα συμβάλλει στην ψύξη του ψυγείου λαδιού, του intercooler στους υπερτροφοδοτούμενους κινητήρες, του συμπυκνωτή του κλιματισμού και πολλών ακόμη εξαρτημάτων. Με άλλα λόγια, η μάσκα δεν είναι ένα απλό σχεδιαστικό στοιχείο, αλλά η βασική πύλη εισόδου του αέρα για ολόκληρο το σύστημα εισαγωγής και ψύξης ενός συμβατικού αυτοκινήτου.
Στα ηλεκτρικά η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική. Δεν υπάρχει κινητήρας που να πραγματοποιεί καύσεις εκατοντάδες φορές το δευτερόλεπτο, ούτε θερμικά φορτία αντίστοιχου μεγέθους. Βέβαια, οι μπαταρίες, οι ηλεκτροκινητήρες και τα ηλεκτρονικά ισχύος εξακολουθούν να χρειάζονται ψύξη, όμως οι απαιτήσεις είναι σαφώς μικρότερες και ελέγχονται κυρίως από εξελιγμένα κυκλώματα υγρής ψύξης. Έτσι, οι μεγάλοι αεραγωγοί δεν είναι πλέον απαραίτητοι και μπορούν να αντικατασταθούν από μικρότερα ανοίγματα ή ακόμη και από ενεργές γρίλιες που ανοίγουν μόνο όταν χρειάζεται επιπλέον ψύξη. Όταν δεν χρειάζονται, παραμένουν κλειστές, βελτιώνοντας την αεροδυναμική και μειώνοντας την κατανάλωση ενέργειας.
Η απουσία της παραδοσιακής μάσκας έφερε όμως και ένα νέο δίλημμα στους σχεδιαστές. Για περισσότερο από έναν αιώνα, η μάσκα δεν αποτελούσε μόνο τεχνικό στοιχείο, αλλά και την «υπογραφή» κάθε μάρκας. Τα χαρακτηριστικά «νεφρά» της BMW, οι 7 κάθετες γρίλιες της Jeep ή το Panamericana ύφος των Mercedes-AMG αναγνωρίζονται από χιλιόμετρα. Στα ηλεκτρικά, πολλές εταιρείες διατηρούν αυτά τα στοιχεία, ακόμη κι αν δεν έχουν πλέον λειτουργικό ρόλο, ώστε να μη χαθεί η εταιρική ταυτότητα. Υπάρχουν βέβαια και κατασκευαστές που ακολούθησαν διαφορετικό δρόμο. Η Tesla ήταν από τις πρώτες που υιοθέτησαν σχεδόν εντελώς κλειστό εμπρός μέρος, ενώ άλλοι, όπως η Hyundai και η VW, συνδυάζουν μικρά ανοίγματα με λείες επιφάνειες για καλύτερη αεροδυναμική. Το ζητούμενο δεν είναι μόνο η εμφάνιση, αλλά και η αυτονομία, καθώς ακόμη και μικρή μείωση του συντελεστή οπισθέλκουσας μπορεί να προσθέσει χιλιόμετρα.
Το παράδοξο είναι ότι σήμερα συμβαίνει και το αντίθετο. Πολλά αυτοκίνητα με κινητήρες βενζίνης ή πετρελαίου διαθέτουν πλέον πολύ μεγαλύτερες μάσκες από όσες πραγματικά χρειάζονται, επειδή αποτελούν κυρίως σχεδιαστικό στοιχείο και όχι τεχνική ανάγκη. Με άλλα λόγια, ενώ τα ηλεκτρικά διατηρούν συχνά μια «ψεύτικη» μάσκα για λόγους αισθητικής, αρκετά συμβατικά αυτοκίνητα χρησιμοποιούν επίσης υπερμεγέθεις γρίλιες περισσότερο για λόγους ταυτότητας παρά για ψύξη του κινητήρα.
