Κάθε φορά που έρχεται η ώρα για έξοδο, είτε μιλάμε για Πάσχα, είτε για Χριστούγεννα, είτε για Δεκαπενταύγουστο ή καλοκαιρινές διακοπές, σίγουρα θα πετύχουμε μπροστά μας τη λυπηρή εικόνα ενός αυτοκινήτου τίγκα στις αποσκευές, που καλύπτουν μέχρι πάνω το πίσω μέρος, παρέα με ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς σε σχάρα οροφής. Η κλασική «μπίμπα» που αυτομάτως σημαίνει συναγερμό για το όχημα που ακολουθεί, καθότι ο οδηγός του προπορευόμενου δεν βλέπει τίποτα από τον κεντρικό καθρέπτη. Φυσικά πρόκειται για παράβαση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, αλλά οι κάμερες γράφουν μόνο για ταχύτητα, φανάρια και κινητά φαίνεται…
Όλοι οι οδηγοί έχουν ευθύνη να φορτώνουν σωστά το αυτοκίνητο, κάνοντας και τις απαραίτητες «θυσίες» αν χρειαστεί. Σκοπός δεν είναι να τα πάρουμε όλα μαζί μας, αλλά να ταξιδέψουμε με απόλυτη ασφάλεια. Συνεπώς, πρώτος και απαράβατος κανόνας είναι να βάζουμε στο πορτμπαγκάζ τόσα πράγματα, όσο να μην εμποδίζουν την ορατότητα. Εξυπακούεται ποτέ μέχρι τον «ουρανό», ακόμα κι αν αφήνουμε ένα κενό στη μέση για τον καθρέπτη. Η ορατότητα και πάλι επηρεάζεται, οπότε δεν κάνουμε εξυπνάδες. Κανονικά βάζουμε μπαγκάζια μέχρι την εταζέρα, αλλά μπορούμε να τη βγάλουμε και να «κλέψουμε» λίγο χώρο μέχρι τα προσκέφαλα. Με λίγα λόγια, φορτώνουμε αποσκευές μέχρι εκεί που δεν εισέρχονται στο οπτικό μας πεδίο, περισσότερο από το στάνταρ εξοπλισμό ασφαλείας του αυτοκινήτου. Πάμε τώρα στο άλλο μείζον ζήτημα: του να μείνουν τα πράγματα στη θέση τους.
Προφανέστατα πρέπει να μελετήσουμε λίγο τη χωροταξία και να τοποθετούμε σωστά τα αντικείμενα, αντί να τα πετάμε όπως να ‘ναι. Και χώρο χάνουμε έτσι, και δεν μας εγγυάται κανείς ότι δεν θα αρχίσουν να κάνουν βόλτες στην καμπίνα αν λείπει η εταζέρα. Που και να μη λείπει, κρίμα να ακούμε συνέχεια «γκαπ γκουπ» από πίσω. Τα βαριά και ογκώδη αντικείμενα μπαίνουν πάντα ξαπλωτά, ώστε αφενός να μην πέφτουν και αφετέρου να λειτουργούν ως βάση για τα ελαφρύτερα, τα οποία μπορούν να μπουν στα πλαϊνά και να δημιουργήσουν ένα «U» (αν γίνεται). Σαν ανεστραμμένο τραπέζι δηλαδή, βάζοντας τσάντες, σακούλες και γενικά τα ελαφρύτερα μέσα σε αυτό το πλαίσιο, προκειμένου να μη φεύγουν δεξιά-αριστερά. Μιλώντας για τσάντες και σακούλες, τις δένουμε με διπλό κόμπο για να μην ψάχνουμε το περιεχόμενό τους (το ίδιο οφείλουμε να κάνουμε και καθημερινά, με τα ψώνια σούπερ μάρκετ και λαϊκής), ενώ αν «παίζουν» μπάλες στην εξίσωση επίσης μπαίνουν σε τσάντες, εννοείται κλειστές. Αν υπάρχουν γάντζοι στα πλαϊνά, τις κρεμάμε εκεί. Αξιοποιούμε τυχόν δίχτυα και ασφαλίζουμε περαιτέρω τις αποσκευές, βάζοντας τα πιο «ατομικά» μπαγκάζια.
Σε κάθε περίπτωση, δεν αφήνουμε καμία «λάσκα» που θα επιτρέψει την ακούσια μετακίνηση αντικειμένων. Σφηνώνουμε τις αποσκευές, με τρόπο βέβαια για να μην σπάσουμε τίποτα. Επίσης, πολύ σημαντικό: προνοούμε πάντα να υπάρχει διαθέσιμος χώρος για την επιστροφή, πριν καν ξεκινήσουμε, αφού όλοι ξέρουμε πως κάτι θα φέρουμε από το χωριό.
